Πρόσφυση: Το Α και το Ω για την οδήγηση!  Η διαμήκης πρόσφυση είναι αυτή που μας βοηθάει να επιταχύνουμε και η εγκάρσια αυτή που μας επιτρέπει να στρίβουμε. Κύριο ζητούμενο, η μέγιστη αξιοποίησή της. Και αν αυτό είναι εύκολο στην ευθεία, δεν ισχύει το ίδιο και για τις στροφές.
Υπάρχει ένας βασικός νόμος περί πρόσφυσης των ελαστικών, πάνω στον οποίο βασίζονται όλες οι τεχνικές οδήγησης πριν, κατά την είσοδο και κατά την έξοδο από μια στροφή.

Ο νόμος του κύκλου της πρόσφυσης.

Το διάγραμμα αυτό δείχνει κάτι πολύ απλό. Την αλληλεξάρτηση της εγκάρσιας και διαμήκους πρόσφυσης.
Ας το δούμε λίγο αναλυτικά: 

Η οριζόντια γραμμή παριστάνει το μέγεθος της εγκάρσιας επιτάχυνσης(σε αριστερή στροφή και σε δεξιά) ενώ η κάθετη την διαμήκη (προς τα πάνω η επιτάχυνση και προς τα κάτω η επιβράδυνση). Σαν (αυθαίρετα) όρια έχουμε βάλει το 1G διαμήκους και το 1,5 G πλευρικής (εγκάρσιας). Ο κύκλος (ή μάλλον η έλλειψη) δείχνει το μέγιστο της συνισταμένης πρόσφυσης σε όρους επιτάχυνσης, ενώ ταυτόχρονα η προβολή του σημείου (Α στη περίπτωσή μας) στους δύο άξονες ορίζει τις δύο συνιστώσες, δηλαδή την εγκάρσια και διαμήκη.
Τι μας δείχνει το διάγραμμα αυτό;
Ότι ο μέγιστος δυνατός συνδυασμός εγκάρσιας και διαμήκους πρόσφυσης είναι συγκεκριμένος και μάλιστα πεπερασμένος σε ποσότητα, για δεδομένη στροφή. Επίσης μας λέει ότι όταν επιταχύνουμε στο μέγιστο (και η διαμήκης επιτάχυνση είναι ίση με 1 G, τότε η διαθέσιμη εγκάρσια επιτάχυνση είναι μηδενική (αν στρίψουμε το τιμόνι δεν θα συμβεί τίποτα). Επίσης όταν βρισκόμαστε μέσα σε στροφή στο "όριο" και η πλευρική επιτάχυνση είναι ίση με 1,5 G, η διαθέσιμη διαμήκης επιτάχυνση είναι επίσης μηδενική.
Αντίστοιχα, ότι αν επιταχύνουμε χρησιμοποιώντας επιτάχυνση ίση με ΟΑ', τότε η μέγιστη εγκάρσια επιτάχυνση που μπορούμε να επιτύχουμε χωρίς να χαλάσουμε την πλευρική, είναι ίση με ΟΑ''.

Αυτός ο νόμος οδηγεί και στις βασικές αρχές οδήγησης στις στροφές.
Οι βασικές αυτές αρχές λένε τα εξής:

1. Πλησιάζουμε στη στροφή και φρενάρουμε στο όριο. Μέγιστη δηλαδή επιβράδυνση και επομένως μηδενικά περιθώρια ανάπτυξης εγκάρσιας επιτάχυνσης

2. Αφήνουμε το φρένο και στρίβουμε το τιμόνι (και αποκτάμε έτσι μηδενική διαμήκη επιτάχυνση/ επιβράδυνση, οπότε το λάστιχο μπορεί να αναπτύξει μέγιστη πλευρική επιτάχυνση). Σε περίπτωση που σε αυτή τη φάση πατήσουμς γκάζι ή φρένο, πέρα από τα φαινόμενα μεταφοράς βάρους, αυξάνουμε τη διαμήκη επιτάχυνση σε βάρος της εγκάρσιας (από το σημείο Α'' πάμε στο Α) και έτσι γλυστράμε.

3. Στη κορυφή της στροφής αρχίζουμε να ανοίγουμε τη τροχιά μας και να επιταχύνουμε προοδευτικά (ανοίγοντας τη τροχιά μας μειώνουμε τη πλευρική επιτάχυνση (σημείο Α) και αποκτάμε δυνατότητα ανάπτυξης διαμήκους επιτάχυνσης)

4. Στο τέλος της στροφής ισιώνουμε το τιμόνι (μηδενίζουμε την εγκάρσια επιτάχυνση) και πατάμε τέρμα γκάζι αφού πλέον έχουμε δυνατότητα να αναπτύξουμε μέγιστη διαμήκη επιτάχυνση.

Αυτά λέει η θεωρία. Στη πράξη, τα πράγματα διαφοροποιούνται λίγο βέβαια, τα οποία πιθανόν να αναπτυχθούν σε κάποια συνέχεια του άρθρου αυτού...