«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει.
Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν
κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά
χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε
κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι
μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός
Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι
επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις
ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την
οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα
της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών
και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007.
Ήταν μόλις 30 ετών.
Από το http://yperoptix.blogspot.com/ «Εχω πονέσει αφόρητα, έχω νιώσει τον πανικό νιώθοντας τον ανυπέρβλητο
πόνο να έρχεται, έχω σκεφτεί αμέτρητες φορές ν' αυτοκτονήσω λόγω του
πόνου, έχω περάσει άπειρες ώρες στο κρεβάτι ουρλιάζοντας από τον πόνο,
έχω χρειαστεί για μεγάλα διαστήματα τη βοήθεια των άλλων, έχω
καταστραφεί οικονομικά, έχω καταστρέψει οικονομικά την οικογένειά μου,
έχω υπάρξει βάρος για την οικογένειά μου, έχω υπάρξει βάρος για τους
φίλους μου, έχω υποστεί το όποιο ρίσκο δεκάδων χειρουργικών επεμβάσεων,
έχω κάνει τραύματα κατακλίσεως, έχω χάσει απολαύσεις αμέτρητες, έχω
στερηθεί διασκεδάσεις...»,Από το προσωπικό blog της Αμαλίας ==> http://fakellaki.blogspot.com«The definition of idiopathy» γράφει κάτω από ένα κάδρο στο ζεστό
διαμέρισμα κάπου στην Ανω Αγία Βαρβάρα. Εκ πρώτης όψεως μοιάζει με
μοντέρνο έργο τέχνης, εάν όμως κάποιος το περιεργαστεί καταλαβαίνει πως
πρόκειται για μια ακτινογραφία. Οχι όποια κι όποια. Μια ακτινογραφία
μηρού με έναν όγκο οκτώ εκατοστών.«Ο ορισμός της ιδιοπάθειας», αυτός είναι ο ειρωνικός τίτλος που του
έδωσε η Αμαλία Καλυβίνου για να θυμάται και την αρχή της δραματικής
ιστορίας που ζει εδώ και οκτώ χρόνια αντιμέτωπη με τη δυσκινησία και τη
γραφειοκρατική διελκυστίνδα των υπηρεσιών Υγείας στη χώρα μας. Μια
ψηλή, όμορφη, γλυκιά κοπέλα, στα τριάντα της σήμερα η Αμαλία, βρέθηκε
αντιμέτωπη με τον πόνο και την αναλγησία ενός συστήματος που
«ευρωποιεί» τη φροντίδα. Η προσωπική της περιπέτεια δεν θα ήταν γνωστή
εάν η ίδια δεν είχε ανοίξει blog και εάν μετά, κατά εκατοντάδες οι
αναγνώστες του ημερολογίου της, bloggers, δεν «διέσπειραν» στο
Διαδίκτυο την ιστορία της, εάν δεν τη μετέφεραν με συγκλονιστικό τρόπο
σε υπουργικά γραφεία και στον Τύπο.Απόσπασμα από συνέντευξη της Αμαλίας Καλυβινού στην Ελευθεροτυπία,στον Γιώργο Κιούση, στις 2/5/2007Το άρθρο βρίσκεται στο site της ΕΡΤ, εδώ..Για άλλη μια φορά η γραφειοκρατία, όπως και η ανευθυνότητα κάποιων είχε μοιραία αποτελέσματα. Αυτή τη φορά θύμα του ήταν ένας νέος άνθρωπος, μια κοπέλα 30 ετών. Αμαλία, όπου και να βρίσκεσαι τώρα, σου ευχόμαστε να περνάς καλά. Ελπίζουμε η ιστορία σου να αποτελέσει το ξεκίνημα για την απαλοιφή όλων αυτών των φαινομένων που αντί να βοηθούν, τερματίζουν αθώες ζωές.
Η σκέψη μας είναι μαζί σου.
Η παρέα του SEATNET
|
